به گزارش دکل پرس، برای دهه‌ها، کشورهای صادرکننده در خلیج‌فارس، نمادِ امنیت عرضه در بازار LNG بودند. اما تکرار ناامنی‌ها در مسیرهای اصلی کشتیرانی، این تصویر را تغییر داده است. وقتی هزینه‌های بیمه محموله‌ها بالا می‌رود و احتمالِ توقف موقت صادرات (وضعیت فورس‌ماژور) به یک واقعیتِ ملموس تبدیل می‌شود، خریداران بین‌المللی نیز استراتژی خود را تغییر می‌دهند. آن‌ها اکنون در میز مذاکرات، «ریسکِ حضور در منطقه» را مستقیماً به عنوان یک فاکتور کاهش‌دهنده قیمت لحاظ می‌کنند.

تغییر فرمول‌های قیمتی؛ وقتی خریداران برنده می‌شوند

نشانه‌های این تغییر موازنه، در قراردادهای بلندمدت به‌خوبی دیده می‌شود. اگر تا پیش از این، قراردادها با درصدی مشخص از قیمت نفت برنت (به عنوان شاخص جهانی) منعقد می‌شد، اکنون با فشار خریداران، این درصدها کاهش یافته است. این کاهشِ قیمتی، نه تنها یک امتیاز مالی، بلکه بهانه‌ای برای خریداران است تا هزینه‌های اضافیِ ناشی از ناامنیِ آبراه‌های منطقه را از جیب تولیدکنندگان جبران کنند.

کابوسِ «محموله جایگزین»

در دنیای تجارت انرژی، «تداومِ عرضه» از قیمت هم مهم‌تر است. خریداران آسیایی و اروپایی اکنون در پی بندهای قراردادی سفت‌وسختی هستند که صادرکنندگان را ملزم می‌کند در صورت تکرار اختلال در تنگه هرمز، محموله‌های جایگزین را از سایر پایانه‌های صادراتی خود در نقاط دیگر جهان تأمین کنند. این یعنی مسئولیتِ مدیریتِ ریسکِ «تنگه هرمز»، از دوشِ خریدار برداشته و تماماً بر عهده صادرکننده قرار گرفته است.

ظهور رقبا و تنگ‌تر شدن عرصه

فشار بر صادرکنندگان منطقه خلیج‌فارس تنها از سمت خریداران نیست. در حالی که تولیدکنندگان سنتی با چالش‌های ژئوپلیتیک دست‌وپنج نرم می‌کنند، ظرفیت‌های تولید در آمریکای شمالی و آفریقا با سرعتی بی‌سابقه در حال افزایش است. این رقبای جدید، خود را به عنوان «گزینه‌های امن‌تر» معرفی کرده‌اند. این یعنی بازارِ خریدارِ امروز، گزینه‌های متنوعی روی میز دارد و صادرکنندگان منطقه برای حفظ سهم بازار خود، ناچار خواهند بود امتیازات بیشتری (چه در قیمت و چه در شرایط لجستیکی) به طرف مقابل ارائه دهند.

قواعد جدید تجارت LNG

تنش در آبراه‌های استراتژیک، قواعد تجارت جهانی گاز را برای سال‌های پیش‌رو بازنویسی کرده است. از این پس، هر قراردادِ گازی که مبدأ آن خلیج‌فارس باشد، باید هزینه‌های بالاتر بیمه، ریسک‌های انسداد و تضمین‌های تحویل را در خود جای دهد. به نظر می‌رسد دورانِ تکیه صرف بر «مزیتِ جغرافیایی» در حال پایان است و صادرکنندگان برای ماندن در بازار رقابتی، باید استراتژی‌های مدیریتی خود را با واقعیت‌های جدیدِ ژئوپلیتیک تطبیق دهند.