به گزارش دکل پرس،بازار نفت در شرق آسیا، به‌ویژه چین، به صحنه رقابتی نابرابر برای نفت ایران بدل شده است. تهران که در ماه‌های اخیر و هم‌زمان با آتش‌بس موقت با آمریکا توانسته بود صادرات نفت خود را افزایش دهد، اکنون با چالشی تازه و متناقض روبه‌روست: رشد ذخایر شناور و کاهش سهم در بازار چین. این وضعیت از یک شکاف قیمتی مهم حکایت دارد که مستقیماً جریان تجارت نفت را تغییر داده است.  

بر اساس داده‌های مؤسسه کپلر، افزایش صادرات ایران نه به فروش قطعی بیشتر، بلکه به دپوی نفت روی آب منجر شده است. ذخایر شناور نفت ایران در حالی بالا رفته که تقاضا برای محموله‌های آن، به‌ویژه از سوی پالایشگاه‌های مستقل چین، سیر نزولی پیدا کرده است. این پالایشگاه‌ها که پیش‌تر مشتریان وفادار نفت تحریمی ایران بودند، حالا گزینه‌های جذاب‌تری روی میز دارند.

رقبای منطقه‌ای با سلاح تخفیف‌های سنگین

نکته کلیدی در این تغییر معادله، سیاست تهاجمی قیمت‌گذاری از سوی عراق، امارات و قطر است. این کشورها محموله‌های خود را برای تحویل در ماه‌های اوت و سپتامبر با تخفیف‌های قابل توجه ۵ تا ۸ دلار در هر بشکه روانه بازار چین کرده‌اند. این در حالی است که طبق گزارش، تخفیف نفت سبک ایران همچنان در کانال محدود ۲ تا ۳ دلار باقی مانده است. فاصله قیمتی ۲ تا ۶ دلاری بین نفت ایران و رقبایش، عملاً انگیزه خریداران چینی را برای پذیرش ریسک‌های مرتبط با تحریم از بین برده است.

ریسک تحریم، برگ برنده رقبا

عامل دوم که به زیان تهران کار می‌کند، «ریسک باقی ماندن محموله‌ها روی آب» به دلیل نگرانی از بازگشت تحریم‌های آمریکاست. خریداران چینی در شرایطی که می‌توانند نفتی با تخفیف بیشتر و بدون دردسرهای ژئوپلیتیک از همسایگان ایران تهیه کنند، طبیعتاً تمایلی به معامله پرخطر با نفتکش‌های ایرانی نشان نمی‌دهند. نتیجه این بی‌اعتنایی در آمار نمایان است: واردات نفت ایران به چین در ماه جاری به سطح نازل ۵۵۶ هزار بشکه در روز سقوط کرده که کمترین میزان از ژانویه ۲۰۲۳ محسوب می‌شود.

راه‌حل احتمالی؛ عقب‌نشینی تاکتیکی در قیمت؟   

گزارش به یک سناریوی مشخص برای خروج از این بن‌بست اشاره دارد. معامله‌گران بازار معتقدند اگر ایران تخفیف‌های خود را به محدوده ۴ تا ۵ دلار در هر بشکه افزایش دهد، می‌تواند جذابیت ازدست‌رفته را احیا کند و روند فروش را در هفته‌های آینده بهبود بخشد. به زبان ساده، تهران برای حفظ مشتری سنتی خود در چین، یا باید فاصله قیمتی را با رقبا کم کند، یا شاهد انباشت بیشتر نفت روی آب و کاهش مستمر سهم خود در این بازار حیاتی باشد. در این جنگ سایه و روشن تخفیف‌ها، فعلاً توپ در زمین فروشنده ایرانی است.